Հենրի Դեյվիդ
Թորոն (1817-1862) ամերիկացի գրող է, մտածող, հասարակական գործիչ և նատուրալիստ:
1845-1847թթ.-ին Թորոն առանձնության մեջ ապրում էր Ուոլդենյան անտառում իր ձեռքով կառուցած
խրճիթում, սեփական ուժերով հայթայթելով կյանքի համար անհրաժեշտ ամեն ինչ: Հասարակությունից
առանձնանալու իր այս փորձի մասին Թորոն գրել է 1854թ.-ին՝ "Ուոլդեն կամ կյանքն
անտառում" գրքում: Վախճանվել է 45 տարեկան հասակում, տուբերկուլյոզից: Ստորև բերում
եմ հիշյալ գրքի արժեքավոր մի դրվագի թարգմանությունը.
Ես հեռացա անտառ, որովհետև ցանկանում էի ապրել գիտակից կյանքով, գործ ունենալ միայն կյանքի էական իրողությունների հետ, փորձել
ինչ-որ բան սովորել
դրանից,
որպեսզի
երբ
մահվան
պահը
գար,
չպարզվեր,
որ
բնավ
չեմ
ապրել:
Ես
չէի
ցանկանում
ապրել
նրանով,
ինչն
իրականում
կյանքը
չէ,
որովհետև
այն
չափազանց
թանկ
է,
ոչ
էլ
դիմել
ինքնահրաժարման,
քանի
դեռ
չկար
դրա
սուր
անհրաժեշտությունը:
Ես
տենչում
էի
խորամուխ
լինել
կյանքի
մեջ
և
ծծել
կյանքի
ողջ
ոսկրածուծը,
վճռականորեն
ապրել
սպարտայական
պարզությամբ,
որպեսզի
արմատախիլ
անեմ
այն
ամենն,
ինչ
կյանքը
չէ,
խորը
հնձելու
և
առավելագույնը
խուզելու
համար,
որպեսզի
կյանքն
անկյուն
մղեմ
և
այն
հանգեցնեմ
պարզագույն
տեսքի,
եթե
պարզվեր,
որ
այն
չնչին
է,
ինչ
արած,
հասու
լինեմ
նրա
իրական
ողջ
ոչնչությանը
ու
դրա
մասին
հայտարարեմ
ամբողջ
աշխարհին,
իսկ
եթե
այն
լեցուն
է
վեհ
իմաստով՝
ճանաչեմ
փորձառությամբ
և
այն
ճշմարտապես
ներկայացնեմ
իմ
հաջորդ
ստեղծագործության
մեջ:
Քանզի,
ինչպես
ինձ
է
թվում,
մարդկանց
մեծամասնությունը
տարօրինակ
կերպով
անորոշ
կարծիք
ունի
կյանքի
մասին՝
չիմանալով
Աստծո՞
պարգևն
է
այն,
թե՞
սատանայի,
և
որոշ
հապճեպությամբ
եզրակացնում
են,
որ
մարդու
գերագույն
նպատակը
երկրի
վրա
"Աստծուն
փառաբանելն
ու
հավետ
նրանով
ցնծալն
է":
